Ulaan Baatar – Asian foundation

De fietsen staan in de tuin van The Oasis te Ulaan Baatar. De twee wereldfietsers worden opgehaald met een geel busje. Op uitnodiging van Corrie wordt een bezoek gebracht aan een resort buiten de stad. Het resort is in handen van een Nederlander die het idee had om wekelijks kinderen uit te nodigen om op te treden voor Nederlandse en Belgische toeristen. Voor de kinderen is het een uitstapje die met plezier wordt aanvaard.

In de zomermaanden hebben de kinderen 3 maanden schoolvakantie. Ze zijn dan te vinden op het platteland. Uit de smog en met de voeten op het gras. Op weg naar het resort vertelt Corrie over haar werk in Mongolië. De realiteit is soms een moeilijk verhaal. Ook in Ulaan Baatar. Er wordt verteld over de barbaarse werking van koning alcohol. Over kinderen die gevonden worden zonder naam en de naam ‘gevonden’ dragen tot hun 18de levensjaar. Dan kan het eerste paspoort worden aangevraagd. De kinderen die worden opgevangen, wees of geen wees, hebben allemaal een verhaal. Er is een leven geleefd voor de puberteit is begonnen.

In het resort wordt gewacht tot de chauffeur de kinderen heeft opgehaald bij de rivier verderop. Door de regenval is de rivier alleen te betreden met de yak-kar. Ondertussen worden de handgemaakte producten verkocht in het resort. De Nederlanders en Belgen zijn scheutig met de valuta. Sloffen en andere spullen van vilt worden goed verkocht. De gasten zijn vooraf op de hoogte gesteld van het optreden en enkele mensen hebben kado’s van thuis meegenomen. Ook het plastic geldbakje raakt van lieverlee aardig vol en dat schept tevredenheid.

Door de motregen heen wordt de gele bus gespot. Bij de ingang worden de kinderen opgewacht die in traditionele kledij naar buiten stappen. ‘Ze hebben zich vast al omgekleed in bus’, zegt Corrie. Het entree wordt gemaakt met lachende gezichten. Als broertjes en zusjes lijkt het stel zich voor te bereiden. Lotgenoten onder elkaar. De chauffeur plakt gauw nog een stuk tape om de rechterzool van een kleine artiest. Zodra Corrie haar verhaal heeft gedaan kan het optreden beginnen. Een mix van zang, dans en gedichten vult de eetzaal. De wereldfietsers raken er stil van. De fietstocht heeft weer vorm gekregen. Het is een optreden vol energie en het applaus is waardig.

Na de kinderen zich tegoed hebben gedaan aan de boterhammen met jam en thee wordt de terugtocht gemaakt naar de rivier. Achterin de bus is genoeg ruimte voor ‘papegaaitje leef je nog’ en een robbertje stoeien. De spierballen van de wereldfietsers zijn een attractie. Want vaders ontbreken in het leven. Tijdens het stoeien voelt Pim de verborgen woede van een jonge knaap. ‘De kinderen hebben een gat in hun hart’, vertelt Corrie later.
Hand in hand wordt de rivier te voet opgezocht. Bij het afscheid vraagt de ‘dichter’ van het stel of er nog een wederziens volgt. Maar helaas zal dat niet gaan. Het reisschema is vastgelegd. Nog een keer worden zool en schoen van de kleine artiest bij elkaar gebonden met een stuk koperdraad. Bij de rivier wordt er gezwaaid.

Op bezoek bij de meiden van het ger-district. De foundation heeft een huis laten bouwen. Een groep meiden is bezig met het opbouwen van hun leven. Dromen worden gedeeld in een nieuw huis. Dromen die er mogen zijn. De stichting heeft er ruimte voor gemaakt. Het nieuwe huis vertoont helaas gebreken. Mongoolse aannemers werken niet met klasse. Het eerste dak was na een jaar al aan vervanging toe. Vocht is in de muren getrokken en ook de elektrische installatie laat te wensen over. Je zou er verdrietig van kunnen worden. Een goede elektricien kan beslist gebruikt worden. Om te werken met Mongolen is een olifantenhuid nodig.

Er is EURO 5.370 opgehaald voor de Asian Foundation! De tafel is rijkelijk bedekt en het welkom is warm. Er wordt ‘buuz’ gegeten. Een traditioneel gerecht in Mongolië. De bewaker van het terrein legt zijn hart in gezang. Uit dankbaarheid. De dames zingen mee. Het is een zegening.

Dinsdag 31 Juli gaat de trein naar Moskou. Het is tijd voor thuis.

Nogmaals bedankt,

Pim en Joep

10 gedachten over “Ulaan Baatar – Asian foundation

  1. goed dat jullie gezien hebben waar jullie al de inspannigen voor gedaan hebben . grote klasse mannen !!!!!!!!!! goede reis terug , gaat nu de baard eraf ?? zo ja dan wel graag een foto !!!!!!!!!! geniet nog van de treinreis .

    heb nog steeds grote bewondering voor jullie !! het ga jullie heel goed !!!

    groetjes uit terborg van helma jäger

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *