Ulaan Baatar

Ziek zijn in de woestijn is een slopende zaak. Het lichaam is een open deur en het droge zand absorbeert alle mineralen en voedingsstoffen als een spons. Op dag vier zegt Joep tegen Pim; ‘Ik weet niet hoe lang ik dit vol kan houden’. Ook met medicijnen treedt er geen verbetering op. ‘We gaan je op een truck zetten’, zegt Pim. Op het moment van uitspreken voltrekt er een stoftrekkende stip aan de horizon. Alsof het een sprookje is komt er een truck aanrijden. Een zeldzame truck is de ervaring. Want de weg is niet de geplande route. Er is zowaar een zandweg gemist. Pim houdt de truck aan die met schapenwol is beladen. Er is plek voor twee wereldfietsers. Joep stapt in de cabine en Pim maakt het zich gemakkelijk op het blauwe zeil achterop. Op naar de stad Bayanghongor.

In het hotel wordt een dokter geraadpleegd. Pim trekt de Mongool Umrai ’s middags uit de karaokebar. Umrai spreekt Engels en vertolkt het gesprek met de dokter. Het advies is een liter zoutoplossing dat middels een infuus wordt toegediend. Maar de dokter is druk dus er wordt een afspraak gemaakt om 00:00 uur ’s nachts. Amrai zal er bij zijn. Maar eerst gaat hij zingen in de karaokebar. ‘Don’t drink to much!’ zegt Pim tegen Amrai. ‘No, I won’t!’, luidt het antwoord.

’s Nachts is het druk in de hotelkamer van Joep. Amrai komt beschonken binnen met zijn vrouw en de dokter. Aan de lamp wordt een stuk tentkoord gehangen om het infuus aan te kunnen brengen. Pim heeft het koord maar overgenomen van de jolige Amrai want die is niet meer in staat om knopen te leggen. De rookmelder heeft het al moeten ontgelden onder het oog van zijn vrouw. Ze kijkt zoals nuchtere vrouwen kijken als hun man dronken is. Het is een gezellige boel en en het is fijn dat ze er zijn. Amrai houdt de stemming er goed in terwijl hij de bovenarm dicht knijpt om de ader zichtbaar te maken. Terwijl de dokter de naald in de ader steekt worden de Mongoolse medicijnen behandeld. Amrai vertaalt het recept terwijl de zoutoplossing langzaam uit de zak druppelt. Na een klein uurtje is de dokter ineens verdwenen. ‘Who’s taking de needle out then?’, vraagt Pim. Amrai knijpt de toevoer van de zoutoplossing dicht en het is zijn vrouw die de tape van de huid trekt en de naald er uit haalt zonder moeite. Amrai haalt het infuus naar beneden en begint een prop te maken van de zak, slang en naald. Alsof het een stuk oude krant is wordt het infuus in de prullenbak gegooid. Pim krijgt het even benauwd van het gezwalk en maakt even een blokje om. Voor Joep is beterschap dichterbij en dat is goud waard.

De noordroute wordt opgezocht. De etappe vanaf Bayanghongor naar Tstetserleg wordt deels gefietst en deels gelift. De twee wereldfietsers zijn het fietsen even voorbij. Er zijn weer bomen op de route en ze groeien alleen op de noordzijde van de bergen. Aangekomen in het eerste bergdorp blijkt er geen benzine te vinden om te kunnen koken. Er is geen paniek in Mongolië. De eerste Mongool op een motor wordt de lege benzineflessen getoond. Zonder een woord te zeggen trekt de Mongool de benzineslang van de carburateur af om de fles te vullen.

Op blote voeten worden de fietsen door de rivieren geduwd. De fietsen hobbelen over de keien. Het water wast het stof van de velgen. Liggend in het gras wordt de tijd genomen om de voeten te laten drogen. Een Mongools stelletje stapt van de motor af en volgt de wereldfietsers. Maar dan zonder natte voeten. Het is zomer in de vallei.

Aan het eind van de middag wordt voor het eerst rotte paardenmelk gedronken in een ger. De vrouw schept de drank uit een blauwe plastic ton. Het zijn andere levens in Mongolië. De ger staat centraal op het groen en de dieren staan centraal in het leven. Aan de kar van de grootste yak hangt de kaas uit te lekken in een witte zak. Een klein jongetje loopt met zijn flip-fluitketel rond te banjeren rondom de ger.

De tenten worden in de buurt opgezet van de gers. ’s Nachts begint een dierenconcert. De honden beginnen in een soort morse over de vallei te blaffen. De yaks maken een harkend geluid. Net als de eerste arbeidsslagen van een vrachtwagen. De paarden hoor je niet zo veel. Ook Mongoolse paarden hebben klasse.


Bij het ochtendgloren wordt aangeboden om de fietsen boven op een jeep te knopen om naar de stad te rijden. De jeep blijkt een kaastransport en de bestuurder wil nog wat bijverdienen. Het is als vanouds een Mongoolse wildemansrit. Om de haverklap wordt gestopt om een praatje te maken. Halverwege de rit wordt de radiateur bijgevuld met water uit de rivier. Aangekomen in Tsetserleg wordt het nationale festival Naadam gemist. In hotel Fairfield blijkt dat de feestcommissie van de stad geschoven heeft met de data. Worstelen, paardrijden en boogschieten worden van de agenda gehaald. Hotel Fairfield blijkt een ware een oase. Een aanrader voor iedereen die afreist naar Tsetserleg.

Tijdens het avondeten is het een aangename verrassing als Stefan binnen komt lopen. ‘I saw the two Vlerick bikes outside!’, zegt Stefan. Duizenden kilometers geleden was de gezamenlijke tocht door Kazachstan. Stefan, onderweg naar Vladivostok, is Mongolië binnen gekomen via Rusland. De wegen zijn weer samen gekomen en dat stemt blijdschap onder de reizigers. De wereld is niet zo groot.
In het hotel is ook de ontmoeting met de 33 jarige Susan uit Duitsland die vanuit Mongolië naar China afreist. Tijdens het liften door Mongolië is ze benaderd door een dronken Mongool met wilde verlangens. Het is goed afgelopen maar de schrik zit er nog in. Ze heeft genoeg van het openbaar vervoer. Er wordt besloten om gezamenlijk af te reizen naar Ulaan Baatar.  Susan gaat op zoek naar een fiets om de laatste 500 km mee te trappen. De fiets biedt vrijheid.

Op 12 Juli 2012 is het zes jaar geleden sinds vader Koos is overleden. Samen met de Duitsers wordt een een kleine klim gemaakt naar een oud klooster dat op een berg is gebouwd. In het klooster worden drie kaarsjes aangestoken. Spontaan wordt de klim naar de top afgemaakt. Op blote voeten wordt de rotsen opgeklauterd en er wordt snel hoogte gemaakt. Het uitzicht is Tsetserleg in de zon. Het is een mooie dag waarop Pim zijn medicatie tegen zijn angsten mag stoppen.

In de stad wordt gezocht naar een degelijke fiets. Na veel zoekwerk wordt een Chinese fiets gevonden. De lasnaden zijn net snottebellen. Het is duidelijk geen Vlerick en dat schept wat vraagtekens bij de twee wereldfietsers. Maar Susan ziet het avontuur zitten en knoopt haar tent op de stang. Ze is niet langer afhankelijk van auto of bus. De banden worden op druk gebracht en de ketting wordt gesmeerd. De rest van de bagage wordt op de wereldfietsen gesjord. Op naar Ulaan Baatar.

Als er noodweer uitbreekt wordt er geschuild in een ger langs de weg. De man die zijn ger aanbiedt heeft een grote vetbult op zijn wang. De open wond is afgeplakt met tape. ‘Do you have drugs?’, vraagt het meisje die Engels spreekt. De man lijkt ook niet goed te weten hoe hij van die bult af kan komen.  De medical kit wordt er bij gepakt. Er worden antibiotische zalf, desinfecterende doekjes, grote pleisters en gaas uitgehaald. De zalf is speciaal voor de hoofdhuid en open wonden staat er op de bijsluiter die wordt vertaald in het Engels. Maar het advies van een wereldfietser is nog geen doktersadvies. ‘Het is beter als er ook een dokter wordt opgezocht’, wordt dan ook meegedeeld. Want er zit een boel troep in de wang. Er verschijnt een grote regenboog achter de heuvels als de huiskamer wordt uitgestapt.

Er wordt een kleine omweg gemaakt naar het meer Ogii Nuur. Rondom het meer staan tentenkampen voor touristen. Bij het tentenkamp van Mayo wordt een ger geboekt en vis gegeten. Vis uit het meer. ‘Do you want to rent this motorbike?’, vraagt hij. Na een snelcursus motorrijden stappen de broers op de motor. De stalen hengst wordt meegenomen over de grindpaden  langs het meer. Maar het duurt niet lang voor de benzine op is. Mayo wordt er bij gehaald met een Coca cola fles vol benzine. Susan gaat voor een echt paard bij de boer verderop de heuvel.

Na een beklimming wordt uitgekeken op de snelweg die naar Ulaan Baatar leidt. De weg is geasfalteerd en ruim 300 kilometer lang. Op weg naar beneden volgt weer een inhaalslag van terreinwagens met buiten- of binnenlandse toeristen. Het gros rijdt in een Toyota Landcruiser of Lexus 470. ‘Zo leuk is Mongolië eigenlijk niet’. Het land lijkt toeristischer dan ooit. Er wordt nog vaak gedacht aan Kazachstan. Unaniem gekozen tot fietsland nummer 1 van de landen die onderweg bezocht zijn. Aangekomen op de snelweg stoppen weer wat Landcruisers met Chinese toeristen en hun gids. Er wordt een drum paardenmelk uit de auto gehaald. De mannen lopen rond met blote buiken. Zoals al vaker is gezien in Azië. Het is geen porum. Alle aanwezigen nemen een teug melk uit een plastic mok.

Er wordt geklommen en gedaald op het strakke maar saaie wegdek. De kilometers naar de hoofdstuk zijn aangegeven langs de kant van de weg. Het aftellen is begonnen. Bij bordje 133 worden de tenten opgezet. Pal aan de rivier. Tussen de keutels door wordt wederom een lekkere duik gemaakt.

’s Nachts rond 0300 uur wordt Joep wakker met een volle blaas. ‘Pim, Pim!’, roept Joep. ‘Waar is je fiets?!’ Pim weet het ook niet. Op het gras pal naast de tent rest slechts nog een benzinefles. Van de rode Vlerick ontbreekt elk spoor. Er zijn dieven te werk gegaan vlak voor de finish. Bij daglicht worden de uren slaap geteld. Het zijn er niet veel.  De buurman in de ger verderop neemt Pim mee achterop de motor om aangifte te doen. Maar het bureau is dicht in het weekend. Tijdens het ontbijt wordt een plan B besproken. Liften lijkt nog de enige optie. Er is weemoed aan de rivier. Maar de tam-tam reikt ver. Een Mongool op de motor brengt nieuws en Joep springt achterop. Na een wilde rit wordt de overkant van de rivier bereikt. Daar aan de oever ligt de fiets als een verdronken paard in het water. Op de fiets worden sporen aangetroffen van amateuristische pogingen om het ringslot open te breken. Maar het geharde staal heeft gewonnen. Pim en Susan kijken raar op als ze Joep zien staan aan de overkant van de rivier met in zijn handen de rode wereldfiets. Met de motor van de buurman wordt de fiets naar een dealer in dierenhuiden gebracht. Het ringslot is dusdanig toegetakeld dat er zelfs met een sleutel geen mogelijkheid is om de fiets van het slot te halen. Maar in het weekend is er geen prik op de stopcontacten. Dus de slijptol blijft in de la liggen. Het is de beugelzaag die de weg weer opent naar Ulaan Baatar. De schade aan de fiets en het ontbreken van de acculader zijn buitengewoon vervelend. Maar het mag een wonder genoemd worden dat de fiets weer bij de rechtmatige eigenaar is.

De weg kan vervolgd worden. Zo krijgt de reis weer een bijzondere wending. De buurman komt nog even langs om op de foto gezet te worden met zijn zoon die in zijn flip-fluitketel loopt. Op naar het einddoel waar zo lang naar uitgekeken is. Het strijdbare gevoel neemt weer de overhand. De wind waait vanuit het westen. Wederom een duwtje in de rug. Recht zo die gaat op de laatste 133 kilometer.

 

Na twee dagen fietsen ligt de eindbestemming in het zicht; Ulaan Baatar.  Er volgt geen ontlading voor het binnenrijden van de stad. Er is voldoening. 10.488 Kilometers zijn afgelegd. 8.805 Km op de fiets, 1.100 km met de trein en 583 km met ander vervoer. Dit was de tocht. Een tocht die is voldaan.

Bedankt voor het meereizen,

Pim en Joep

 

 

Woensdag 25 juli wordt de Asian Foundation bezocht!

29 gedachten over “Ulaan Baatar

  1. iedere dag bij thuiskomst kijken of er al bericht is en JA hoor ze zijn aangekomen ! chapeau en een nederige buiging vanuit ern zonovergoten, zomers, rozenburg

  2. Hey Pim en Joep,

    Fijn dat jullie goed zijn aangekomen. Wat een pittige tocht! We hadden nooit verwacht dat jullie het zouden halen, laat staan dat jullie het zouden halen. We zijn benieuwd hoe jullie worden ontvangen. Geniet ervan daar en goede reis naar Moskou en naar huis!!

    Maarten & Martine, Suze, Bregje

    PS: We hebben zojuist onze donatie gedaan op 31.31.17.888 t.n.v. Asian Foundation te Rotterdam.

  3. Wie had dat een jaar geleden gedacht! Gefeliciteerd, een super prestatie. Ook namens mijn (en die van wouter) oma die al jullie verhalen per post heeft ontvangen en met veel plezier heeft gelezen! Veel plezier nog in Ulaan Baatar en een goede reis terug. Ps. Joep, Wouter volgt eindelijk je advies op en gaat een nieuwe keuken kopen! Liefs Laura

  4. groote klasse mannen !!!!!!!!!!!!!!!!!!!! van harte gefeliciteerd met het behalen van jullie doel .heel veel respect voor jullie , hopenlijk vallen jullie straks niet in een zwart gat . gaan jullie nog een leuk boek uitbrengen over de reis ??
    nou , hoor of zie het wel . goed reis terug en wel thuis !!
    groetjes uit een zonovergoten terborg . helma jäger

  5. Op het begin van jullie reis kwam ik jullie, na een innig afscheid, 500 meter van het vertrekpunt weer tegen bij een pompstation voor de eerste koffiepauze maar jullie hebben uiteindelijk qua tempo toch de verwachtingen overtroffen. Lekker gedaan heren! Is er nog wat van jullie over? of zijn jullie nu baard over been?

    Geniet van jullie eindbestemming en een voorspoedige terugreis!

  6. Pim, Joep,

    Niets dan lof!

    Zoals beloofd staat er tegenover elke gereden kilometer 0,01 cent per persoon.

    Met dank aan onderstaande personen zal er 1.496 euro gestort worden.

    Antine en Berend
    Arjan
    Eveline
    Gaab en Steye
    Gerdine en Wouter
    Hans
    Kelly en Lennart
    Jolijn en Ricardo
    Laura
    Nens
    Oma van Wouter en Laura
    Ouders van Lennart
    Ouders van Tinus
    Ouders van Wouter
    Rody
    Tinus

    Tot snel!

  7. Ha die Joep en Pim,

    Fantastisch, jullie hebben het gehaald en wat een ontberingen hebben jullie ondergaan. Een hele mooie prestatie en wat moet dat bij jullie een goed gevoel geven. Hebben jullie contact gehad met de organisatie voor Mongoolse straatkinderen. Waren ze blij met de donatie? Wat hebben jullie steeds een leuk verslag geschreven. Jullie moeten verder gaan met schrijven want we hebben er van genoten. Wat doen jullie verder in Ulan Bator, want jullie hebben nog 6 dagen daar nietwaar? Ben je weer helemaal fit Joep en Pim is je fiets weer wat hersteld? Nou nog veel plezier in Mongolie en een goede en enerverende treinreis naar Moskou en een goede vlucht naar NL. We zien uit naar jullie terugreis en verhalen.
    Nogmaals proficiat en petje af voor deze enorme prestatie!
    Au revoir Janny Melissen

  8. lieve pim joep
    met letters aaneengeregen tot woorden hebben jullie verslag gedaan van jullie reis
    maar meer nog dan dat er stond was er te lezen
    het is gedaan het is volbracht
    het voelt leeg zoals na een goed boek of film
    bedankt mooie mannen voor de reis die ik met jullie maken mocht
    HET staat geschreven
    welkom thuis
    ik hou van jullie
    een dankbare trotse moeder

  9. Pim & Joep, gefeliciteerd met het behalen van de eindbestemming!!
    Bedankt voor jullie verslagen. Ik heb ze met heel veel plezier gelezen.
    Groetjes!!

  10. Van Harte Gefeliciteerd met het behalen van jullie einddoel!! Zoals ook anderen hierboven al gezegd hebben: bedankt dat ik mocht mee reizen met jullie. Wat een schitterend verslag en wat een spectaculaire reis. Kom nu maar weer terug naar de Vroesenlaan!

  11. Pim en Joep, een heeeeeeele diepe buiging voor jullie vanuit Egmond!! Wat een prestatie en gefeliciteerd met het behalen van jullie einddoel. Makkelijk gezegd wanneer de finish gehaald is maar ik heb er geen moment aan getwijfeld of jullie het zouden halen. Pim kennende en dus zijn doorzettingsvermogen en daarbij de familieband opgeteld kon het niet anders dan dat jullie UlaanBataar zouden halen. Heel knap!! Ik wens jullie een goede thuisreis!!
    Groeten,
    Allard

  12. het moeten mannen met baarden zijn, Joep Pim Joris en Corneel ……. ik krijg het liedje maar niet uit mijn hoofd na het lezen van dit verslag. Na het zien van de foto met flip fluitketel haha
    Ontroerd bij de foto bij de herdenking aan Koos en tranen bij het prachtige stuk van moeder Let.

    bedankt voor het mogen meelezen van jullie avonturen xxxxx

  13. Wat een reis, wat een verhaal, wat en ongelooflijke mooie foto’s. Ben zo trots op jullie. Ik maak onze donatie ook over naar de foundation. Geniet er nog even van en een goede reis terug toppers!

    Tot gauw!

    Den

  14. Hallo Pim en Joep,
    Jullie hebben het gehaald! Wat een waanzinnige tocht en prestatie en dat op de fiets. We kennen de countryside van Mongolië en waren verbaasd dat jullie ook daar nog konden fietsen. Hopelijk gaat het nu goed met de gezondheid, ik rilde van het verhaal van een infuus op een hotelkamer.
    Misschien zitten jullie nu al in de trein opweg naar Moskou, maar toch een goede thuisreis gewenst en grote dank voor jullie ongelooflijke prestatie en inzet voor Asian Foundation! En dat verslag in boekvorm moet er komen!
    Een hartelijke groet uit Rotterdam.

  15. zojuist terug uit Italie,
    heb vanmorgen het restant van PIMS fantastische reisverslag gelezen,
    geweldig,
    van harte jongens,
    goede terugreis,
    aardappelen,mayonaise, appelmoes,
    lekker he,
    kom een keer langs,als jullie thuis zijn,
    maakt Dees ze voor jullie,
    doe ik er een een heerlijk koud biertje bij,
    groetjes,
    dend.

  16. Hoi Joep en Pim!

    Super gedaan Jongens! Ik zou het zelf niet volgehouden hebben. Een enorme prestatie! tussen al die lieve en mooie reacties valt deze een beetje in het niet, maar het gevoel is er niet minder om!
    Groet!
    Stephan

  17. オハイオ州からのご挨拶! あなたの私はすることを決めたので、仕事でブログ 死に退屈の涙に退屈昼休みに私のiPhoneに私は思います。私は楽しむ 情報あなた本ここに、私が家に帰るときに見てみるのを待つことはできません。 、あなたのブログが私の上にロード|どのように速いクイックでびっくりショックを受け 携帯電話 .. とにかくとにかく ..私もWIFIを使用していないよ、ただ3G私は今素晴らしい ブログ!
    一部予約販売 人気ブランド多数 http://bickhamgrange.com.au/?list207=24729

  18. 魅力 成分内容。 I 単にあなたにつまずいサイトとアク首都で言って 私は実際に ブログ投稿|あなたのブログを占める愛しました。 とにかく 私はよサブスクライブすることが 増強 あるいは I 成果あなた永続 急激 へのエントリの権利を取得する。
    店内全品ポイント10倍 ポイント5倍&送料無料 http://www.kiosruinerwold.nl/?list173=24818

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *