Mongolië (2)

Onderweg naar de grens van Mongolië komt er een man aangereden op een motor. ‘Stoppen jullie, ik heb de politie gebeld!’ Zoiets wordt medegedeeld. Als er gemerkt wordt dat er geen vriendelijkheid in schuilt wordt besloten om door te fietsen. Maar wel met een verhoogde hartslag. Judas komt weer langszij met zijn telefoon aan zijn oor en roept nog een keer; ‘Police! Stop!’ ‘We gaan door naar Mongolië Judas!’, roepen we terug. Met de buik vol van rare politie praktijken wordt het tempo licht verhoogd. Want in de verte komt een terreinwagen aangereden met Judas er achter. Er wordt geprobeerd om klein dorpje in de verte te halen voor de aanhouding plaats kan vinden. Maar voor die tijd wordt het stopteken al gegeven. Er stappen meerdere officieren uit. ‘Document!’ De paspoorten worden afgegeven. ‘We are going to the border of Mongolia’, is ons antwoord op de vraag wat we aan het doen zijn. ‘No’, zegt de officier met de meeste strepen. Er wordt gebeld naar een onbekend informatie centrum. Als de officier uit de auto stapt verraden zijn ogen zijn verborgen vriendelijkheid. De weg mag toch vervolgd worden. Judas druipt af zonder een woord te zeggen.

De grensovergang is ook geen feest als het aan de beambtes ligt. ‘China uit’ is zoals het China betaamt; een grote poppenkast. ‘Bye bye China’, zegt Pim met enig sarcasme na de zoveelste controle van mannen met petten. ‘Mongolië in’ verdient ook weinig woorden. Het is een plaats waar de reiziger vermoeid raakt vanwege het zinloze wachten op stempels enzovoorts. De macht van de stempel is aanwezig.

De glimlach is pas vrij van kiespijn als het laatste hek is gepasseerd. De roofvogels scheren weer waakzaam over de wereldfietsers heen als de paspoorten in de tassen worden gestoken. Een wind uit het westen geeft een duwtje in de rug. Er wordt al enkele dagen wind mee gegeven op reis naar Mongolië. Het land waar lang naar uitgekeken ligt ineens onder de voeten. Steeds is er die onzichtbare kracht geweest die druk heeft gegeven op de trappers. Alsmaar door naar het land van bestemming. Het is voorbij gevlogen. De twee broers die ook vrienden zijn omarmen elkaar vlak na de grensovergang. Mongolië is een feit.

Mongolië geeft een omarming van stilte en in stilte wordt er dan ook doorgefietst. China is uitgeschoten met het asfalt. Het enige geluid is de weerstand van het rubber op het wegdek en het werken van de kettingen. Het landschap is moeilijk te beschrijven. Zo wijd en grof tegelijk. Welke krachten zijn hier tekeer gegaan met de aarde? Dit is nog niet eerder gezien.

Bij het eerste dorp staat de deur open voor wereldfietsers om te schuilen tegen razende regenbuien. Er worden geen triviale vragen gesteld en geen foto’s gemaakt. Twee schepjes oploskoffie voor Joep en eentje voor Pim. Want Pim zijn stoelgang had moeite met China. De politiestaat komt er langzamerhand weer uit en Pim poept dan ook in vrede op de Mongoolse steppe. De man des huizes start een potje ‘solitaire’ op zijn personal computer en zijn vrouw pakt wat broodjes voor bij de koffie. Als de koffie op is valt de laatste druppel op de Mongoolse aarde. In het halletje liggen stukken vlees op een oude krant. Bij de voordeur staat een verfblik om regenwater op te vangen. Zo normaal als de komst is geweest is ook het vertrek. Man en vrouw staan samen uit te zwaaien bij de voordeur. We worden de goede kant opgestuurd in een land zonder naamborden.

Met blote voeten op het gras worden de tenten opgezet. Het is een gewoonte geworden tijdens de fietsreis. Dagelijks zo’n 15 minuten contact maken met zand, rots of aarde om energie uit te wisselen met moeder aarde. Zo luidt het advies van een boek waarvan de titel is vergeten. In de stad schiet dat er nog wel eens bij in. Het voelt goed en daarom wordt het gedaan.

Het stuk asfalt houdt abrupt op na 70 kilometer. De fietsen worden op de proef gesteld maar de aslagers blijven dapper in het gareel. In het dorp Uyench wordt een dag rust genomen aan de rivier. Stroomopwaarts liggen de stukken klei te drogen die uit de rivierbank zijn gestoken. Het eindproduct is een baksteen die wordt gebruikt voor de huizenbouw in het dorp. Om het half uur is er bezoek van kinderen die snel hoogte krijgen van het internationale bezoek. Op gretige verzoeken haalt Pim zijn fiets van het slot voor de proefritjes. Van een afstand worden de stunts bekeken die de rode randonneur voor zijn kiezen krijgt. Bij de tent wordt het theewater op het vuur gezet voor nog meer bezoek. ‘Danger!’ ‘Extreme!’ Dat is de 1700 kilometer naar Ulaan Baatar volgens Mongool Dorj die ook Engels spreekt.

Alle ‘magazins’ zijn potentiële goudmijntjes voor eten en drinken. Er is mayonaise gevonden en appelmoes uit Dordrecht. Voor bij de gebakken aardappels. Wat een wonder. Na een forse inkoopslag wordt de weg vervolgd.  Na 3 km fietsen geeft het kompas iets anders aan dan de kaart zegt. De weg is zoek en de laatste wegwijzer was in het Chinees. Dorj wordt gebeld en komt aangereden in zijn witte Isuzu. De kaart bijkt gedateerd. ‘Map no good’, zegt hij. Maar de richting die genomen is blijkt wel juist. In Mongolië wordt het navigeren zoals Mongolen dat doen. Op basis van intuïtie en met behulp van andere Mongolen.

Net buiten het dorp ligt weer een klein stukje asfalt. Maar dan wordt er echt kennis gemaakt met de Mongoolse infrastructuur. ‘Dit is eerder mountainbiken’, geeft Pim als commentaar op de de weg naar Togrog. Stof, zand en rots geven twee keer zo veel weerstand als asfalt. Zeer oncomfortabel zijn ook de ‘wasbordjes’ op de weg. De motoren hebben hun frequentie in het wegdek gegroefd. Het zweet glanst op de huid als Mongolië verder ingereden wordt.

Met huizen van zongedroogde klei en supermarkten zonder koelkast lijkt het dorp Altay geïsoleerd van de rest van de wereld. De kaartenmaker heeft wederom verzaakt en er is klaarblijkelijk voor niets gesjouwd met de kilo’s water vanaf Uyench. Het dorp staat namelijk niet op de kaart aangegeven. Over de weg scheert een grote roofvogel met een slang in zijn bek. Gelegen tussen de bonte verzameling bergen is het dorp het begin van de klim over het Mongoolse Altai gebergte.

’s Avonds is het feest met de ingeslagen proviand. De aardappels worden gekookt en gebakken aan een rivier die gelegen is tussen de bergruggen. De mayonaise wordt op Hollandse wijze op het bord geknepen. ‘Deze komt in de top 3 beste maaltijden’, zegt Pim. ‘Sterker nog, dit wordt de nummer 1 tot nu toe!’ Tevreden wordt de pot appelmoes verdeeld op de borden van roestvast staal.

Het Altai gebergte is adembenemend. Mooi ook. Achter elke bergrug schuilt weer een andere berg. Zolang rivier de tegengestelde richting volgt wordt er geklommen. Op enkele plaatsen wordt de bergpas voorbereid op een grootschalig project. Er zal een verbinding tussen China en Rusland gerealiseerd worden in de toekomst. De ruwe diamant Mongolië wordt langzaam geslepen. Voertuigen op rupsbanden zetten hun kaken in de eeuwenoude bergen. Op de weg naar Togrog bereiden Chinezen pneumatische boringen voor om bergen op te vullen met springstof. Bergen worden verzet in Azië.

De huidige weg is eigenlijk alleen geschikt voor paarden en kamelen. Voor fietsers is het eigenlijk geen doen. Het gehobbel over de Mongoolse kasseien is vermoeiend. Na 50 kilometer wordt de tent dan ook opgezet op een wijd veld. In de rivier wordt een bad genomen zoals in Mongolië gebruikelijk is. Soms drijft er een keutel voorbij. Want ook dieren nemen wel eens een duik. Het is druk bij de tenten als de kinderen van verderop hoogte krijgen van internationaal bezoek aan de vallei. Ook grote mensen komen even buurten met motor of jeep. Neen, de tenten van wereldfietsers zijn niet te koop. In de verte is een tweetal Mongolen van de motor af gevallen. Dat gebaart een van de kinderen die pinda’s eet bij de tenten. Bij het opkijken krabbelen de mannen alweer op en kachelen langzaam verder. Die zullen vast blij zijn met het vooruitzicht van een strook asfalt over de vallei.

Waar ’s avonds nog vier ‘yurts’ zijn gezien staan er ’s ochtends ineens nog maar twee. Het nomaden bestaan wordt opgemerkt. Op de weg worden meerdere jeeps en vrachtwagens tegemoet gereden die zijn beladen met het hebben en houwen van een Mongoolse nomade familie. De families zwaaien vanuit de auto’s terwijl ze koersen naar naar een plek waar het gras groen en lang is.

Terwijl de Mongoolse Altai wordt beklommen zit er een kleine manco in de reisvoorbereiding. Want achter elke draak van een beklimming volgt weer een eindbaas. Met hellingen tot wel 20% zakt het tempo drastisch en er is geen idee over wanneer de laatste drakentand volgt. De kaart  geeft al een tijd geen antwoorden meer. ‘Dit zal de laatste wel zijn toch?’ De familie Bataarjaw is aan het chillen aan de voet van een berg. Oma lacht het hardst als de fietsen met waskoord, yogariem en spinnen boven op het dak van de jeep worden vastgesjord. De twee fietsers zitten bij elkaar op schoot. Net als de rest van de familie die achterin zit. Wat volgt is een tiental mensen in een jeep die over een Mongoolse achtbaan scheurt. Er wordt  50 kilometer aan drakentanden gepasseerd. Mongolië is extreem. Voor niets gaat de zon op. Bij de dropping aan het eind van de rit wordt er valuta uit de stuurtas gehaald. Omgerekend wordt er 24 euro overhandigd aan de vrouw van de rally coureur. De Mongoolse Altai is gepasseerd, op naar de Oost.

In een omgeving waar bijna niets is, ontkomt Pim niet aan de persoonlijke beproevingen die aan zijn angsten gerelateerd zijn. Het is inmiddels een maand geleden dat Pim zijn medicatie tegen angstaanvallen heeft gehalveerd. Op een stuk rots wordt een vreemd goedje gezien. Wat zal het zijn? Kan je er ziek van worden? Waarom zijn die dingen niet te verklaren? Joep is kennis aan het maken met een aantal Russen die de route uitzetten voor een extreme competitie met motoren en terreinwagens. Intussen heeft Pim een lastige tijd bij het betreffende stuk rots. Ruiken en kijken wakkert de angst aan. Het zijn weer de kleine momenten die veel energie slurpen. Maar de momenten van paniek worden korter en ze worden niet langer bij de rest van de bagage gestoken. Joep roept Pim uit de verte om koffie te komen drinken bij de Toyota Landcruiser (model 105) club. De rots mag losgelaten worden zodra Pim de pedalen weer weet te vinden.

Bij Togrog weet Pim een kilozak Heinz mayonaise te vinden in een klein goudmijntje. De weg naar Altay wordt gevraagd. Het wordt duidelijk dat er meerdere hulpbronnen nodig zijn om zeker te weten dat de juiste weg wordt ingeslagen. Met name omdat naam- en verkeersborden ontbreken en de kaart onbetrouwbaar is. Maar ook bij het aanhouden van wegverkeer is er nog wel eens wat onduidelijkheid. Dikwijls zit er een persoon op de achterbank die minimaal een krat bier op heeft. Of iets in dezelfde verhouding. Het is ook meestal de persoon die uitstapt en naar de kaart gaat grissen. De wijsvinger van een dronken Mongool vertoont een grote miswijzing en daarop kan geen navigatie gebaseerd worden.

Op de kilometer teller wordt de 8000 kilometer gepasseerd. Bonkend en stuiterend wordt de rem ingeknepen en korte felicitaties volgen. Maar gereden kilometers veranderen weinig. Dan volgt het besef. De weg naar Ulaan Baatar is gewoon zwaar slecht en nog kilometers lang. Daar valt echt weinig plezier uit te halen op de fiets. ‘Laten we gaan liften naar Altai’ Er wordt overeenstemming gevonden en er wordt sap gedronken op de stoffige weg. ‘Quality time in Mongolië’

In een yurt verderop wordt voetbal gekeken en thee gedronken. Het is een herhaling van Italië tegen Duitsland. De televisie draait op zonne-energie. Een negroïde man krijgt een gele kaart. Halverwege de tweede helft wordt de weg vervolgd. Er trekt een lokale regenbui over de weg. Dan komt Huntugaan aangereden met zijn knecht. In een Hyundai met 5 ton laadvermogen. Er wordt onderhandeld over een ritje naar Altay, zo’n 300 kilometer verderop. Huntugaan zet hoog in. Een passend tegenbod wordt afgewimpeld. Een glimp van de Mongoolse flappen is niet genoeg om Huntugaan te overtuigen. De Hyundai rijdt door maar na 100 meter stopt Huntugaan alsnog en zijn knecht stapt uit om de fietsen en bagage op vangen. De deal is rond. Boven op de onbekende lading worden de fietsen en tassen vastgesjord. Huntugaan lacht om de baarden en vult de 3 persoonscabine met zang en Mongools geschreeuw.

’s Avonds wordt de truck voor een eetcafe gezet in het plaatsje Bulgan. De truckershap is echt niet te Khanen. ‘Morgen eten we weer gebakken aardappels met mayo’, zegt Joep tegen Pim die net een beetje sambal op zijn smakeloze hap smeert. De Mongoolse keuken is vooralsnog geen succes. Maar Huntugaan en zijn knecht doen net alsof ze gebakken aardappels met mayonaise hebben gegeten. Bij het verlaten van het cafe treedt acute winderigheid op. Gelukkig niet bij de trucker en zijn knecht die voldaan in de cabine stappen. Een stuk chocolade en een flesje sap bij de buurtsuper vullen de gaatjes op. De weg naar Altay kan weer vervolgd worden.

Huntugaan trapt het gas flink in en haalt een gemiddelde van 50 kilometer per uur. Er leiden meerdere wegen naar de Oost. Soms liggen er meer dan 7 wegen naast elkaar. Als een weg te veel geërodeerd raakt slaan de Mongolen gewoon een nieuwe weg in met hun terreinwagen. Tijdens het rijden kan er constant gekozen worden tussen de meerdere wegen die allemaal dezelfde richting opgaan. In de zijspiegels kleurt de zon al avondgoud. Als de lampen aanfloepen wordt er vast begonnen met het trakteren op lolly’s en kauwgom. Want Huntugaan begint langzaam moe te worden. Knikkebollend wordt de truck stop gezet bij een slaapzaaltje ergens in een klein dorpje temidden van niets. Voor wereldfietsers is er ook plek in de zaal. Maar comfortabel is het niet. Vooral als de knecht zijn zaagmachine aanzet. Alle spullen liggen nog op de truck. Er wordt in vertrouwen gehandeld in het dorpje waarvan de naam onbekend is. Pim zet de zaagmachine uit met een kleine manoeuvre en daarmee kunnen nog een paar uurtjes slaap behaald worden.

Huntugaan heeft klaarblijkelijk in de wasdroger geslapen maar is weer fit genoeg om de weg te vervolgen naar Altay. In Altay klimt de knecht boven op de truck. De spullen worden gelost. Ulaan Baatar ligt nog maar op 1000 kilometer. In het hotel is er nieuws van Corry van de Asian Foundation. De trein naar huis is vast geboekt voor alle plaatsen vol zijn. Op 31 juli gaat onze trein naar Moskou.

29 gedachten over “Mongolië (2)

  1. wat een geweldig verhaal mannen !!!!!! op naar de laaste lootjes , hopelijk verloopt alles gladjes ! succes

    groetjes uit terborg helma

  2. mannen , mannen. terwijl ik met een gekoelde rose op het terras van ons vakantieadres in kreta zit , lees ik met respect en verwondering jullie avonturen. kan vaak niet wachten tot er weer een verhaal is. wat zullen die aardappelen met mayonaise gesmaakt hebben ….. nu op naar de eindstreep maar ik hoop nog wel om wat mooie verhalen !

  3. Nog 4 weken, en dan zit het avontuur er op. Goed te weten dat de trein alweer geboekt is, stukje zekerheid is nooit weg, maar kan me goed voorstellen dat jullie niets liever willen dan door te gaan met reizen. Fietsen voor een nieuwe school in Johannesburg?

  4. Joep, wat schrijf je dat toch allemaal leuk. Wel eens gedacht om spannende jongensboeken te schrijven? Dat wordt vast een knallende hit. Echt wel gave verhalen. Once in a lifetime. Dit zullen jullie denk ik nooit vergeten! Ook wel trots op jullien hoor

  5. Goed verhaal wederom. We missen jullie wel een beetje hier in Rotterdam. Beloven jullie dat je de baard 1 week laat staan? Ik wil ‘m ook graag in 3D zien. Of scheer ‘m in zijn geheel af. Dan maken we er een elastiek aan en kun je ‘m op 5 december weer dragen.

  6. Ha mannen, gaat goed zo! Niet teveel sjoemelen he, de bergen kunnen jullie ook aan! Joep, donderdag gaan Eef en ik onze eerste duik in het zwembad maken. Als jullie terug zijn gaan we gezamenlijk duiken! Liefs Laura

  7. Mannen wat een avontuur! Respect. Prachtige, eerlijke verhalen…. Ik ga ze missen, maar ook fijn om te weten dat jullie ook weer naar het westen afreizen. Zet hem op kanjers… Het doel is inzicht, maar de reis er heen blijft het belangrijkste. Kus buuf

  8. Als jullie zin hebben in een lekker prakkie dalijk, dan zijn jullie welkom hoor!! Stoere mannen!! Ik heb alle tijd om aardappels te bakken 🙂 !! In september ga ik een Secretarresse opleiding volgen voor 4 maanden. Kus en tot snel

  9. Wow mannen, jullie hebben het gehaald! Niet dat dat een verassing is, maar het blijft een bijzondere prestatie. Ik weet zeker dat de fiets van Joep (die ik wel heb gezien) er nu heel anders uit ziet dan bij vertrek… 🙂 Gefeliciteerd!!!
    Marjolein (Assistent Manager Active Life)

  10. Hoi mannen, ik begreep gisteren van Henk dat jullie nog ongeveer 300 km moeten.
    Jammer dat we de finish niet kunnen ZIEN en beleven.! Moet vast een heel mooi moment worden. Kijk er naar uit om jullie weer “life” te horen en te zien. Inmiddels kan ik niet meer skypen(andere computer!) dus dat moet ik missen.
    Hoop snel weer wat van jullie te vernemenen nu het bijna voltooid is wordt de spanning hier ook groter, de laatste kilometers fietsen we figuurlijk mee!
    groetjes Arno

  11. Wat een prachtig verhaal weer! Ik lees net over het schrijven van boeken hierboven en ga daar helemaal in mee Joep. En Pim, grote vriend, ik denk nog wel eens aan gesprekken aan boord en wanneer ik lees dat het je wel zwaar valt zo nu en dan. Je kunt het man, je hebt het al laten zien! Kop op en sterkte beide met de laatste kilometers!! Respect!
    Groeten, Allard

  12. HEREN, afgelopen zaterdag met kraam op de Brouwse dag gestaan. Het was geweldig, een daverend succes. Alle gehaktballen van Oma zijn verkocht, alle appeltaarten en zeekraaltaarten van jullie moeder zij verkocht, de loterij met 150 loten en 50 prijzen was ook een succes, alles verkocht en verloot. Meer dan 200 kopjes koffie en thee verkocht. Totale opbrengst zojuist overgemaakt aan de Asian Foundation € 784,35.
    Jullie hebben hier enorme indruk gemaakt.
    RESPECT MANNEN.
    Henk en Let.

  13. Heren! Alles onder controle?
    Ik geniet erg van jullie prachtige verhalen. Wat is dit op een kundige manier geschreven!
    Veel plezier nog onderweg en kom veilig thuis!

    Vriendelijke groet, Casper

  14. Wij genieten van jullie spannende verhalen op de fiets in het verre Oosten. Veel succes nog met het laatste stuk en benieuwd naar de finish, wachten we op nieuwe verhalen!! succes jacomien

  15. Pim en Joep, Gister aangekomen in Ulaan Batar waar toeristen in Toyota Landcruisers rondrijden.
    Van harte gefeliciteerd namens ons allen.
    We hebben er een goede fles Champagne voor opengemaakt en tijdens de BBQ soldaat gemaakt. De foto daarvan hebben jullie inmiddels gehad.
    8.800 km gefietst, wat een prestatie. Ik moet er niet aan denken.
    Nu lekker uitrusten, goed eten en op verhaal komen.
    Ik ga de 880 euro per persoon overmaken aan de Asian Foundation.
    Heb het goed daar. Dikke Huk.
    Henk en Let.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *