China

 

Bij de grens van China worden we welkom geheten. Op de balie van de beambte staat een feedback automaat voor de service. Er wordt op een groene smiley gedrukt en de mevrouw geeft een smiley terug. Langs de mintgroen gelakte vangrails wordt de weg naar Qingshuihezi gevolgd. Er is een dag rust ingepland. In de stad wordt een opvallende verschijning gemaakt. Bij het vragen naar een hotel worden we voorgeleid door een busje met een Chinese familie. Ze lachen en zwaaien allemaal. Voor het hotel stapt de familie uit het busje. Voor Chinezen is er altijd gelegenheid om een foto te maken. Het onthaal is popster waardig.

 

Bij de grens worden mes en vork achtergelaten. Maar ook de opgedane kennis over eten en drinken en communicatie vaardigheden raken kwijt. Brood, boter, kaas en drinkyoghurt zijn schaars inChina. Daar wordt even van gebaald. Het is weer beginnen bij het begin. De taal is best grappig maar er kan weinig van gemaakt worden. Op de gang van het hotel doen we een gooi Chinees. ‘Hu, hoi, huu!’. De Chinezen doen mee want dat is de taal. De karakters van het geschreven woord kunnen net zo goed buitenaards zijn. Bij het kraampje voor het ontbijt wijzen de vingers naar het onbekende. Pikante bloemkool, broodjes met vlees en kool, warme melk, aardappel anders en spinazie omelet. Het zou ook iets anders geweest kunnen zijn. Het smaakt gelukkig en het lichaam lijkt er goed op te draaien.

 

Het hotel is gelegen naast een bouwput. De horren filteren niet de de geur van kolen en bakolie. Er wordt gestookt en gegeten. China is op dreef. Als mieren gaan Chinezen tekeer met bouwstenen, ijzer en beton. De deadline was gisteren. Geen mier wordt betrapt op het roken van een peukje tussendoor. Bij een boekwinkel wordt een wegenkaart van Noord-West China kado gegeven. De verkoper is enthousiast bij het horen van de fietstocht. De nieuwe wegenkaart is handig want de naamborden langs de weg vertonen alleen Chinese en Arabische tekens. Een Europese kaart van China deugt daar niet voor.

 

Tijdens de dag rust zijn de slaapzakken gewassen. Die roken inmiddels al naar het leven in de buitenlucht. Naar dierentuin eigenlijk. Er kan weer fris gebivakkeerd worden. In de ochtend voor vertrek worden de inkopen voor de reis richting Kuytun gemaakt. Bij stilstaan volgt langzaam omsingeling door een groep Chinezen. Nieuwsgierig maar beleefd worden de vragen gesteld. De taalbarrière is groter dan ooit. De vingers op de wereldkaart geven uitleg over de onderneming. Dan stapt er ineens een vrouw naar voren die Engels spreekt. De omsingeling wordt groter tijdens de vertolking. Naast de meute wordt gegokt op straat. Grote houten sjoelschijven worden ijverig heen en weer verplaatst. Een brutale aap knijpt even in de linkerkuit van Joep. ‘Jij mag ook wel eens gaan fietsen Wang’, zegt hij als hij zijn maat in zijn kuit knijpt. Bij het afscheid wordt uiteraard alles vastgelegd met camera of mobiel. Wie weet waar al die foto’s terecht komen. Op planeet China is alles een beetje anders.

Op een mooie avond gaat er een major alarm. Dit keer in het lichaam van Joep. Naar de oorzaak is het gissen maar het is goed mis. Onder de sterrenhemel wordt maag- en darminhoud om het uur automatisch leeggepompt over de katoenplantage. Pim hoort de rits open en dicht gaan van de tent. Er is geen houden meer aan, het lichaam wordt grondig geledigd. Zelfs de Imodium pillen komen per ommegaande retour. Bij het aanbreken van de dag blijkt dat er een hotel binnen het bereik ligt. Halverwege de 5 km gaat de fiets gaat nog een keer op het standaard om het laatste restje maaginhoud te ledigen. Dan volgt een dagdeel herstel in het hotel. Op de computer van de receptionist kunnen we even op de tweemongolen.nl kijken. Er wordt weer genoten van de reacties. De hotelkamer zit vol met schroeiplekken van sigaretten. Vloer en gordijnen zijn niets meer waard. Chinezen roken als ketters. Dan gaat ook Pim ook aan de poeperij. Het zijn slechte dagen voor de wereldfietser.

 

Het herstel wordt gecombineerd met het fietsen. Want van liggen op bed wordt men vaak ook niet beter. Soepel loopt het niet. Knoflookboeren van het ontbijt zijn funest voor de fietsprestaties. Op het viaduct richting de Oost staan twee stervende zwanen in de zon. Toch worden de kilometers uit de dag geknepen. De woestenij wordt gestaag voorbij gefietst. Maar helaas zonder overtuiging of plezier.

Als de tassen over het viaduct worden gezet komt ons een man tegemoet. Het is Hu Zhi Jiang die de wacht houdt bij twee grote afsluiters die een kleine rivier in tweeën deelt. De rivier wordt stroomopwaarts gebruikt om energie op te wekken met een kleine centrale. Hu Zhi Jiang vindt het prima als we kamperen naast het water. Zwemmen is ook goed maar niet aan de kant van de stroomversnelling. Dat beloven we als we in het koude water duiken. De haringen worden met gemak in het zand gedrukt. Bij de tent worden aardappelen, penen en bloemkool gekookt. Zonder toevoegingen. Het toetje is een salade van verse appel en perzik. Er wordt gewoon weer opnieuw begonnen op planeet China.

 

Hu Zhi Jiang wordt uitgenodigd voor de thee. Na de routebespreking wordt een calculatie gemaakt van de consumentenprijs van de wereldfietsen. Op verzoek van de nieuwsgierige Hu Zhi Jiang. Er worden geen doekjes om gewonden, Hu Zhi Jiang mag alles van ons weten. ‘Yuan?!’, zegt hij als de prijs wordt opgeschreven. ‘Ja, Yuan’ Hu Zhi Jiang vraagt door naar het maandsalaris in Nederlandmaar geeft niet thuis als zijn salaris vervolgens wordt gevraagd. Zijn ogen staan nog op calculeren. Na de stilte kan er weer gelachen worden. Terug naar de koetjes en kalfjes. Geld is ook maar geld. Zonder blikken of blozen laat Hu Zhi Jiang een wind en zegt lachend gedag. Zijn kop thee staat nog onaangeroerd op het mulle zand.

 

De maag is weer stabiel onderweg naar Karamay. Onderweg worden steeds meer olie velden gezien. Rijen vol ja-knikkers zijn neergezet om de ruwe olie naar boven te pompen. De provincie zit schijnbaar vol met olie. Het aardgas wat mee naar boven wordt komt wordt ontlucht en vliegt de atmosfeer in. Zo in de neus van de fietser. Bij het pompstation van Tachakou wordt de lancering van een Chinese ruimtereis live gevolgd. ‘Minister!’, zegt de man in de rode coverall. De camera wordt ingezoomd op een minister die alles volgt vanuit het controlecentrum in Bejing. Na de laatste afkoppeling van de brandstoftanks volgt de nationale opluchting. Ook bij de minister. De Chinese astronauten zijn veilig in de ruimte met een onbekende missie. Met stille trots kijken de medewerkers van de benzinepomp naar de buis. 

 

Op de reis door Noord-West China worden steeds meer kraampjes gezien. Het aanbod is geen koffie met puddingbroodjes maar stenen. Of Gobi Yu zoals ze heten. In de kleuren geel en rood worden de meeste stenen aangeboden. De Chinezen zijn er van in de ban. Tijdens het schuilen tegen de regen wordt een workshop getroffen waar de stenen worden omgetoverd in armbanden en andere accessoires. De stenen worden met de hand geslepen en bewerkt tot ze gekocht kunnen worden door bussen met Chinese toeristen. Na de regen zien we op tegen de beklimming die de weg naar Mongolië ligt. Met goedkeuren van de chauffeur haken we halverwege de beklimming aan met de linkerarm bij een blauwe vrachtwagen die langzaam maar zeker naar de top rijdt. De vermoeidheid lijkt toe te slaan in China.

Joep is jarig en Pim zorgt voor versiering. 28 Ballonnen worden geteld. Er wordt eenGobiYu steen in de tas gestoken ter herinnering. Ze liggen voor het oprapen bij de kampeerplaats en de mooiste wordt uitgekozen.  

’s Avonds wordt een hotel opgezocht vlak bij het Wulungu Hu meer. De kamers ruiken naar vis en natte hondenvacht. Maar het wordt voor lief genomen. Na een half uurtje liggen voor aan het eten wordt begonnen komt de politie de kamer binnen. We worden uit het hotel gezet zonder verklaarbare reden. Er wordt dringend verzocht om 15 kilometer verderop te slapen, in de stad Fuhai. De eigenaar van het hotel geeft het geld terug en we vertrekken met een stilzwijgen. Er is iets aan de hand met het beleid omtrent toeristen. Voor het gevoel rijdt er een onzichtbare volgauto mee op de reis door China. In Fuhai is het wederom lastig om een hotel te vinden. Na drie afwijzingen van hotels wordt uiteindelijk een lot uit de loterij getroffen. Voor een prikkie worden twee uitstekende kamers geboekt in een hotel dat wel wereldfietsers ontvangt. Bij de ‘Westerse’ koffietent wordt op verjaardagstaart getrakteerd door Yu Hang en Shao Jiaomeng. We zijn de eerste toeristen in de zaak. Het is een mooie verjaardag.

 

‘Daar achter die bergen ligt Mongolië!’ In Qing He worden wereldfietsers in een hotel gestopt door de politie. Na een zoektocht naar een werkende geldautomaat wordt de politie ingeschakeld door een bankbediende. Het is de omgekeerde wereld maar zeker niet verkeerd. Er is ruim 8.700 kilometer afgelegd om in Qing He te geraken. Hiervan 7.544 km op de fiets, ongeveer 1.100 km met de trein en 100 km in de bus van Iwan de electrician. Maandag 25 juni gaat de grens open naar het land van bestemming; Mongolie.

 

We zijn er echt vlak bij nu. Dat is best wel spannend.

 

Bedankt voor alle reacties onderweg!

8 gedachten over “China

  1. leuk weer iets van jullie te lezen , eerlijk gezegd begon ik al ongerust te woorden , want in china weet je het maar nooit .
    en nu op na de laaste lootjes , veel succes en plezier .

    groetjes uit terborg , helma

  2. Hu Zhi Jiang, heerlijke vent zo te lezen. Hoop dat jullie er meer van dat soort tegen komen. Dan valt er tenminste nog iets te lachen. Joep, nog gefeliciteerd met je verjaardag! We drinken er een goede bak koffie op en bestellen er een heerlijk pudding broodje bij wanneer jullie terug zijn 😉

    Nog even doorbijten guys.
    x den

  3. hoi mannen
    daar was ik weer , heb gisteren helemaal vergeten joep te feliciteren ,
    alsnog van harte en de allerbeste wensen . je kadootje heb ik maar op de rekening van de foundation gestort. en jullie niet vergeten , nooit meer iets eten waarvan je niet weet wat het is .
    goede reis verder . groetjes uit terborg
    helma

  4. Mannen, wat een verhaal weer, heerlijk gewoon.. en Hu Zhi Jiang prachtige vent zeg.. zet hem op voor de laatste ronde..

    groet, Mark

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *