Kazachstan (3)

Op weg naar Almaty, het vierde waypoint. De afstand in tijd is zo’n 10 dagen met de fiets. Er zit pap in de benen als de eerste kilometers worden gemaakt. Misschien is het bergklimaat is even wennen. Of we zijn te veel verwend in de trein. De banden worden gekust door het warme asfalt. Ze kunnen elkaar moeilijk loslaten. Het fietsen gaat maar moeizaam dus er wordt maar wat aangeploegd. De navigatie verloopt met de kaart van Centraal Azie. Het kompas heeft weinig nut op dit traject want we kunnen in rechte lijn langs de machtige bergketen fietsen. Tot aan China blijven de besneeuwde toppen aan de rechterhand. Het zijn dezelfde bergen die ooit een barrière vormden voor de landlustige Dzjenghis Khan.

‘At kuda?’, vraagt de man bij de provinciegrens. ‘Gollandia!’, luidt ons antwoord. ‘Ad kuda jedete?’ ‘Mongolia!’ Dit is de meest voorkomende conversatie onderweg. Vaak gevolgd door vragen over de afstand en de afstand in tijd. Mensen zijn veel bezig met de tijd. Of wanneer de baarden er af gaan. Een enkele keer volgt nog een voetbalheld zoals Ruud Gullit of Marco van Basten. Ook Dick Advocaat is een voetbalheld. De banden knarsen op het grint als de provinciegrens wordt gepasseerd. Enkele meters voorbij die grens ligt ’s werelds mooiste fietspad. Een aangename verrassing. Het blijkt de zijderoute in een nieuw jasje, een verbinding tussen de Oost en Europa. De bouw is reeds flink gevorderd en wij hebben een kleine primeur. We geven er weer een snok aan. Kilometers strak beton op de weg naar China. De banden plakken niet langer en de vaart over de wereldbol is weer terug. Er wordt aan de weg getimmerd en wij timmeren mee.

De omgeving is groener dan ooit. Bomenrijk ook vooral. Dit is een Kazachstan boven verwachting. Hoewel er eigenlijk nooit een verwachting was. Want wat weet een gemiddelde Europeaan over Kazachstan? Onze kennis was vrij gering over dit onderwerp. Op school is het weinig ter sprake gekomen. Over de vriendelijkheid van de mensen en de veelzijdigheid wordt ook weinig geschreven in de kranten. De bergen voorzien de omgeving van helder water. Boven de bergen hangen de cumulus wolken. Of schapenwolken zoals ze ook wel heten. We zien de waterdamp overdag condenseren rondom de bergen. De wolken zijn wisselend wit en donkergrijs. Een waar schilderslandschap. Er wordt slim omgegaan met het water dat in riviertjes naar beneden stroomt. Irrigatiekanalen zijn hier en daar aangelegd om de grond vruchtbaar te houden. Regelmatig worden bronnen aangetroffen waar een constante stroom helder water uit komt. Op een mooie ochtend nemen we de gelegenheid om te douchen op zo’n plek. Tijdens het wassen zien we de chauffeurs hun vrachtwagen langs de kant zetten. Met lege flessen in de hand treffen de chauffeurs twee naakte Hollanders aan. Twee fietsers die elkaar nat gooien langs de nieuwe snelweg. Het zal een vreemd gezicht zijn maar geen mens vindt het raar in Kazachstan. Wat een fijn land. Wassen hoort bij het leven. Dat vinden de chauffeurs schijnbaar ook. Tijdens het aankleden worden handen geschud en beantwoorden we weer de vragen over onze nationaliteit, bestemming en de afstand in tijd.

’s Avonds bij de tent loopt een man met zijn spade te scharrelen. Het is Max die even verderop woont. Hij neemt ons mee naar zijn achtertuin waar de Hollandse aardappelen worden bewaterd. Kleine geulen langs de jonge planten worden beurtelings geopend en gesloten. Naar zeggen wordt dit 10 nachten uitgevoerd om de planten goed te laten groeien. Met daglicht kan dit schijnbaar niet. We zien Max stuntelen met een minuscule lamp die uit zijn aansteker komt. Een lucifer zou nog meer licht geven. Een werkomgeving heeft licht nodig. Pim geeft daarop de knijpkat van Frank kado. Die was mee op reis als reservelamp. Max neemt het kado dankbaar in ontvangst. Enthousiast gaat hij zijn vrouw halen. In ruil krijgen we een pot augurken en een handvol snoepgoed. Augurken uit eigen tuin.

De nieuwe zijderoute is niet overal voltooid maar de weg naar Almaty verloopt gestaag. Bij het kafe langs de weg bestellen we een fles cola en een pot thee. Chiassa heeft bardienst. In de keuken wordt een wolk parfum opgedaan voordat ze gezellig aanschuift. We nemen de dag door terwijl we de mokken vullen met thee. Chiassa wijst haar geboorteland aan op de wereldkaart. Ze komt oorspronkelijk uit Tsjetjenië. Het is onduidelijk waarom ze in Kazachtstan is maar het heeft iets met ‘Poetin’ te maken. Pim schrijft op verzoek onze namen op een papiertje. ‘Rim?’, vraagt ze terwijl ze naar Pim wijst. ‘Pim!’, zegt Pim. Het Cyrillisch alfabet heeft de ‘R’ als de ‘P’. Joer kan er hartelijk om lachen.

Er schiet een collega fietser over de weg met de volle wind in zijn rug. Het is een jongeman uit Japan op weg naar Portugal. Met 28” banden van een duim breed is het net een kamikaze piloot. De uitrusting wordt even kort vergeleken. Dat is iets wat wereldfietsers doen. Zijn duim gaat omhoog als we het even over de wind hebben. Onze duimen worden niet gebruikt. We hebben het er niet meer over. Terwijl we elkaar een goede reis wensen zet hij de zeilen weer bij.
Vlakbij Uspenovka worden de tenten op kort gras gezet. Het gras is gemillimeterd door de schapen. De keutels rond de blote voeten zijn stille getuigen. In de verte stijgen de vliegtuigen op vanaf Bishkek airport in Kyrgystan. De bergen zijn nog altijd de scheidingslijn. Dreigende wolkenformaties bewegen zich naar het tentenkamp als het water op het vuur wordt gezet. Als de wind flink opsteekt wordt haast gemaakt met de chocolade en de thee. In de tent wordt gewacht op de stortbui. Langzaam trommelen de druppels op het strakke tentzeil. Een flinke regenbui was een stil verzoek om het stof van de tenten te spoelen. Maar het blijft bij een licht getrommel. De grote wasbeurt is een fiasco.


Op naar de pas van Korday waar weer geklommen mag worden. Vlak voor Korday schuren we met de rechterfietstassen tegen de denkbeeldige grenslijn die tussen Kazachstan en Kyrgystan loopt. Vlak voor de grote helling eten we chili con carne in de schaduw van een bomenrij. Enkele meters verder stopt een busje met een open laadbak. De bus gaat hevig heen en weer en de bestuurder maakt haast bij het uitstappen. Dan zien we de lading te keer gaan. Het is een grote boze stier met heimwee. Even lijkt het er op dat het dier de wagen om zal gooien. Maar het lukt net niet. De eigenaar van de bus weet ook niet zo goed wat hij moet doen. We wachten de afloop niet af en fietsen door naar de grote klim. De bekende parels verschijnen weer op het voorhoofd als de klim wordt ingezet maar de hanenkam van Kazachstan wordt moeiteloos overwonnen. De afdaling die volgt komt in de top 3 van beste afdalingen. Met een lengte van 7 kilometer is het de kers op de taart na een dag op de pedalen.
Dicht bij Qenen wordt een wederom een mooie slaapplaats gevonden. De tenten staan dit keer bij een klein bergmeertje. De herder Nurbolat op zijn paard Zumiran stopt even uit nieuwsgierigheid. Dikwijls komen herders even langs voor een praatje pot. De geschiedenis van de donderwolken herhaalt zich weer. Een donkergrijs gordijn beweegt zich naar het kamp. Nurbolat en zijn schapen zijn niet meer te bekennen als de eerste drukgolven het stof doen opwaaien. In de verte schieten de bliksemflitsen de aarde in. We leggen de stalen fietsen verderop en de haringen worden nagelopen voor de tent ingedoken wordt. Enkele minuten later valt de hemel op de aarde. Terwijl de tenten een grote wasbeurt krijgen worden binnen de boterhammen met chocoladepasta gegeten. ‘Gaat goed zo hè?!, roept Pim. ‘Gaat goed zo!, roept Joep terug.

Met een slalom wordt Almaty binnen gefietst. De stad is bezaaid met dikke Toyota Landcruisers en andere terreinwagens. De auto heeft hier duidelijk gewonnen van de fiets. We nemen we een pakket uit Nederland in ontvangst. Het pakket bevat onder andere reserve onderdelen, instant maaltijden en Harry Potter deel 2 en 3. De vreugde is groot. In de stad ontmoeten we Agi en Alona. Agi geeft een spoedcursus over de geschiedenis van Kazachstan. We horen de verhalen over oorlogen, de grote migratiestromen en de relatie met Rusland. Kazachstan is een smeltkroes en dat zie je terug op straat. Geen gezicht is hetzelfde. Op uitnodiging slaapt Joep een nacht in de bergen. Met de taxi wordt een behoorlijke klim gemaakt naar een kleine berghut. Vanuit de bergen zie je de dikke laag smog over de stad liggen. Vanaf locatie lijkt er een oceaan te liggen die grenst met de bergen. De stad Almaty verstikt onder water. Weinig mensen hebben de oceaan gezien in Kazachstan. De vergelijking kan dus niet gedeeld worden.

Mooi op schema wordt de fietstocht vervolgd. De grens naar China is ongeveer 320 kilometer fietsen en dat zou geen probleem moeten zijn in 6 dagen tijd. Een beetje speling in het schema is geen overbodige luxe. Bij Bayseit kunnen we de tent opzetten onder de fruitbomen van Patrick. Patrick komt uit Amerika en geeft training op het gebied van landbouw en fruitteelt. Dat doet hij al 12 jaar. Zo te zien met veel plezier. Enthousiast vertelt hij over de omgeving en zijn plan om fietsen te importeren naar Kazachstan. De omgeving is ideaal voor mountainbikers en buitensporters. Er valt veel te ontdekken in Kazachstan en dat biedt potentie. ‘You’ll be back’, zegt hij er bij.
Uitgeslapen fietsen we door naar de vlakte van de Sogetinskaya. Dit keer kunnen we zelf de zeilen bijzetten. De omgeving is net een verborgen vallei en de bergen sluiten ons af van de rest van de wereld. We suizen over het asfalt met ongekende snelheid. De wind is een kado. Over de weg suizen de Audi 100’s met ons mee. Soms ruik je een vleugje aroma van sigarettenrook en parfum. Het zijn immers personenauto’s. De vrachtwagens met zware olie ruiken vele malen beter.
Op de weg naar Shonzhy rent Gerrit op ons af. Met een hoop gefoeter worden we een zandpad ingejaagd. Maar al gauw blijkt dat Gerrit goede bedoelingen heeft. Hij loopt met ons mee tot aan de kampeerplek. Het is onduidelijk waar zijn baasje is. We breiden het kamp uit en Gerrit kampeert gezellig een avondje mee. Aan zijn houding te zien is de viervoeter flink verwaarloosd. Schichtig maar gretig eet Gerrit een hapje mee. Brood, nasi saté, cornflakes en vanillepudding worden in rap tempo naar binnen geschrokt. Gerrit is onverzadigbaar maar de staart staat gelukkig weer op vrolijk. ’s Avonds regent het pijpenstelen maar voor Gerrit is dat geen reden om elders te slapen. Pim biedt nog zijn ruime voortent aan maar voor Gerrit is dat te benauwd. De volgende dag reizen we samen af naar Shonzhy dat 10 kilometer verderop ligt. Al gauw wordt duidelijk dat er geen mogelijkheid is om samen verder te reizen. Het tempo ligt te hoog voor Gerrit. Onderweg wordt nog even een pitstop gemaakt. Zonder te kauwen eet Gerrit een half brood en een kippenbot. Met de tong ver uit de bek wordt Shonzhy behaald. Als we boodschappen gaan doen duikt Gerrit het stadsleven in. Het is een stil afscheid na een bijzondere ontmoeting. Gerrit wordt het allerbeste gewenst.

 

Vlak na Köktal wordt de tent voor de laatste keer tijdens deze reis op Kazachstaanse bodem gezet. Er worden nog even wat boodschappen ingeslagen. Yoghurt van Campina en wat verse groenten voor avondeten. De grens met China is nabij. Naast de tenten kunnen we de gedachten opfrissen in een beekje. Alles begint zo normaal te worden. Het frisse water dat van de bergen af stroomt, de herder die je wekt met zijn dieren, het ia’en van de ezels, de grote roofvogels die over de weg scheren en de besneeuwde bergtoppen in de verte. We zitten diep in de reis.

Eindeloos maar niet grenzeloos. Dat is Kazachstan. Op weg naar de grens ontmoeten we Laure et Pierre uit Frankrijk. Ze rijden op Nederlandse ligfietsen over de wereld. Volgens hun was de grensovergang ‘A pain in the ass’. Als we Qorhas naderen treffen we de eerste grenspost. De man in het legeruniform fronst bij het zien van het registratieformulier. Het betreft die politiestempel die ontbreekt. Na een telefoontje naar het hoofdkwartier worden we alsnog doorgelaten. Na een tweede paspoort controle ontmoeten we Erin. Het is onduidelijk wat zijn functie is maar hij wenst ons een ‘Happy journey!’ als we verder rijden.
De problemen beginnen bij de laatste controle. Het betreft weer die politiestempel. De weg naar China ligt op enkele meters afstand maar de man met de pet houdt voet bij stuk. De administratie moet kloppen zegt hij. ‘Do you understand?’ We worden terug gestuurd naar Zharkent, 30 kilometer terug. Daar is een politiebureau. Zonder die stempel kan het land niet worden verlaten. Op de weg terug zien we Erin weer staan. We leggen hem uit wat het probleem is. Erin vertelt over de normale prijs voor een taxi mochten we die willen nemen. Als we door fietsen naar het grensdorp Qorhas horen we hem nog ‘Happy journey!’ roepen.
Er wordt besloten om een taxi naar Zharkent te zoeken. Misschien is het dan nog mogelijk om alles binnen een dag te regelen. De taxichauffeurs ter plaatse zijn aan het sparen voor een nieuwe badkamer. Er wordt bedankt voor de astronomische bedragen. Dan gaan we nog liever fietsen. Er rest ons immers nog twee dagen voor het visum verloopt. Maar dan ontmoeten we Apuenta in zijn Audi 100 die het zakelijke hoofd koel houdt. Voor een redelijke prijs rijdt hij ons heen en weer. De fietsen laten we achter in het dorp. We beloven hem een bonus als het hem lukt om te boel te regelen voor de zon onder gaat. Apuenta geeft spontaan een dot gas en we vliegen laag over de weg naar Zharkent. Bij het politiebureau staan we voor kunststof kozijnen met een klein raampje. De man achter het glas heeft de dag van zijn leven. Met de stempel in zijn lade verwijst hij ons door naar Almaty, meer dan 300 kilometer terug. Het machtsspel is begonnen. Een spel dat we niet kunnen winnen.
Joep herinnert zich ineens de zwempartij in de rivier Chu, ruim een week terug. Daar had een man met de naam Meiram zijn telefoonnummer gegeven en gezegd dat er bij problemen gebeld mag worden. ‘Please give me the officer on the phone’, zegt Meiram als we hem aan de lijn krijgen. De officier speelt met de paspoorten terwijl het gesprek wordt gevoerd. Wat er ook gezegd is, Meiram krijgt het voor elkaar om de deur naar China te openen. Maar er moet wel betaald worden. We zijn nog steeds in overtreding volgens de wet van Kazachstan. Via de officiële manier wordt op het postkantoor geld overgemaakt naar de overheid. Omgerekend betalen we per persoon ruim 100 dollar voor een stempel en een krabbel. Met de kwitantie van het postkantoor worden de documenten in orde gemaakt bij het politiebureau. Maar eerst gaat de officier pauze houden. We trakteren Apuenta op chocolade ijs en frisdrank. De middag loopt inmiddels al tot een einde en de grens naar China is al gesloten.

Apuenta zet ons af bij een herberg voor chauffeurs, vlak voor de grens. Daar stonden ook de fietsen geparkeerd. De bonus wordt uitgekeerd en Apuenta is tevreden. De laatste avond in Kazachstan wordt overnacht in een kleine zaal met 10 bedden. Het is een gezellige plek zo vlak voor China. Er zijn nog meer mensen aangespoeld voor de grens. We delen de zaal met 7 Chinezen. In het midden van de zaal staat een televisie en het hoofdkussen ruikt een beetje naar aftershave. ‘Wil je oordoppen Pim?’ ‘Nee, bedankt, gaat wel zo’ Terwijl het licht al uit is besluit Pim om muziek te luisteren voor het slapen. Op de valreep verschijnt er nog een Chinees om het laatste bed naast Pim te vullen. Als Pim zijn i-pod uitzet wordt de zwaarste kettingzaag van Azië opgestart. In de ochtend is iedereen aan het vingerwijzen wie de grootste boom heeft omgezaagd. Pim hoeft alleen maar opzij te kijken. Het is duidelijk dat er nog wat uurtjes slaap ingehaald mogen worden. Tijdens het ontbijt horen we het gesnuit en gerochel van de Chinezen bij de wasbak. Het gebakken ei smaakt er gelukkig niet minder door. Er is nog tijd voor een kop thee voor de grens open gaat. Rond de klok van 0900 uur nemen we afscheid van Kazachstan. De documenten zijn in orde, we mogen weer op weg. Op naar China.

15 gedachten over “Kazachstan (3)

  1. Teleurgesteld na het verlies van Nederland van Denemarken met 1-0 doet het me goed te lezen dat jullie veilig en wel de grens met China gepasseerd zijn. Mooi, dat de knijpkat die ik jullie gegeven had nu terecht is gekomen bij iemand in Kazachstan die zoiets goed kan gebruiken, gaaf!Dat gesnuit en gerochel komt me wel bekend voor, die Maleisiërs hier aan boord doen niet anders. Het zal wel iets Aziatisch zijn!Zet hem op in China mannen! Groeten Frank

  2. veilige reis door china !!
    wat kunnen jullie allebeide toch geweldig mooi schrijven .

    groetjes uit een zonnig terborg helma jäger

  3. Hoi Pim en Joep,

    Wat is het weer een feest om jullie nieuw reisverslag te lezen! Wat een reis, wat een helden zijn jullie. Met de darmen alles weer goed? Het heeft het verslag in ieder geval niet gehaald…. Veel plezier met jullie reis door China! Kus Karin

  4. Fijn dat jullie op het nippertje China zijn binnengestempeld. Voor de gemoedsrust hier: hoeveel tijd voor China? Leuk stuk in het AD trouwens over jullie trip!!

  5. Hello Simba 🙂

    Wish you are still having a fantastic journey… Riding a bike on intercontinental road to Asia…. What an adventure!! I am reading your stories with a smile and am being surprised with your cooking skill…

    Take care,
    X Anya

  6. Mannen, heb weer genoten van dit laatste deel Kazachstan. Volgende keer met Risk kijken jullie waarschijnlijk toch met een andere blik naar dit stukje land op het bord. “Als Pim zijn i-pod uitzet wordt de zwaarste kettingzaag van Azië opgestart”… Joep, dit soort teksten… heerlijk.. tranen in m’n ogen.

    Tot gauw mannen, recht zo die gaat.
    Dennis

  7. Hallo kerels, heb weer met een grote glimlach genoten van het reisverslag, net of ik er zelf bij was-)))) Pim geef je broer een dikke knuffel voor zijn verjaardag, krijg je hem bij thuiskomst van mij terug. Hopelijk hebben de Chinezen ook koffie met gebak voor de verjaardag, of is het toch ‘noedels met rijstbrandewijn’ geworden??? Groetjes Hanny

  8. Dear JB Oosterlee,

    May you see the world…
    May the world see you…
    May your joy keep growing…
    With each day that’s new…
    Try not to become a man of success,
    but rather try to become a man of value.

    Happy Birthday!!!

    XAnya

  9. haha, ik zie Pim al met z’n bekende blik naar die kettingzagert kijken haha…en Gerrit heeft hetzelfde kapsel als Joep haha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *